حجره‌ی سوزان؛ اجرایی با کورها و آنان که می‌بینند | Camera Ardens; A Performance With the Blind and Those Who See

بتُن سالُن ـ مرکز هنر و تحقیق، پاریس، ۱۳۸۷

به نظر نمی‌رسد، اما قادرند. ی
دُنی. دیدرو،
رساله‌ای در باب کورها برای استفاد‌ه‌ی آنان که می‌بینند

هرآینه تصویری معنادار شود [یعنی به چیزی دلالت کند] به نوشته تبدیل می‌شود: تصویر نیز مانند نوشته [مجموعه‌ای از] واژگان را طلب می‌کند. ی
رُلان بارت، اسطوره امروز

گفتوگویی است میان سرپرست‌های نمایشگاه پیش‌نمایش قبل از چاپ و هشتاد نفر بازدیدکننده و نابینایان و کم‌بینایان. سرپرست‌های نمایشگاه تلاش می‌کنند مجسمه‌های دیدیه مَرسِل و تصاویر لوئیک رَگِنِس را برای نابینایان بخوانند. همه‌ی شرکت‌کنندگان از میکروفون و بلندگوهای دستی استفاده می‌کنند. معضلات دلالت‌های نشانه‌شناختی از خوانش‌های مختلف چندگویی می‌سازد. عکاسی از اجرا را ممنوع کردیم و از اجرا فقط صدا مانده است. ی

Bétonsalon – Centre d’art et de recherche, Paris, 2008

Possunt, nec posse videntur
Diderot,  Lettre sur les aveugles à l’usage de ceux qui voient

Pictures become a kind of writing as soon as they are meaningful: like writing, they call for a lexis.
Roland Barthes, Myth Today

A conversation between the curators of the exhibition ‘aperçu avant impressions‘, a public of 80 people and the blind. Pulpart, a collective of ten curators, tries to read the sculptures of Didier Marcel and images of Loïc Raguénès to the blind. They and the audience use microphones and megaphones. The problematics of semiological signification lead the readings to a polylogue. Taking pictures was banned during the performance. Only sound recordings: